ବୀରେନ୍ଦ୍ରକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା କି ସେ ଶୁଆ ବାବା ଜ୍ୟୋତିଷଟା, ଯଦି କୋଉଠି ବି ମିଳି ଯାଆନ୍ତା.. ତ,ତାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ନିସ୍ତୁକ ଛେଚି ପକାନ୍ତା ଲହୁଲୁହାଣ କରିକି।
ମୁକ୍ତ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଗୋଟିଏ ସ୍ଵାଧୀନ ପକ୍ଷୀକୁ ଆଣି ପଞ୍ଜୁରୀ ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ବନେଇ ତାର ଅସହାୟତାକୁ ନିଜର ଦୈନଦିନ ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟାଇବା ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟବହାର କରିବା କେତେ ଦୂର ସମୀଚୀନ….
ବିଚରା ଶୁଆ…
କଣ ହେଇଥିଲା ଠିକ୍ ସପ୍ତାହେ ତଳେ…
BLS ୧୦୮ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ବୀରେନ୍ଦ୍ର ଘର ଆଗରେ ଅଟକିଲା।
ଆଟେଣ୍ଡାଣ୍ଟ୍ ଜଣେ ଷ୍ଟ୍ରେଚର୍ ଧରି ଗାଡିରୁ ଓହ୍ଲେଇ ପଡ଼ିଲା। ଗାଡ଼ି ଆଗକୁ ଯାଇ ଗାଆଁ ମଝି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରକୁ ଗୋଲେଇ ମାରି ପୁଣି ଆସି ଘର ଆଗରେ ଅଟକିଲା। ଅର୍ଦ୍ଧଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା ବୋଉ। ତାକୁ ଷ୍ଟ୍ରେଚର୍ ରେ ଧରି ବୀରେନ୍ଦ୍ର ଆଉ ଆଟେଣ୍ଡାଣ୍ଟ୍ ଗାଡ଼ି ଭିତରକୁ ଉଠିଗଲେ।ପଛେ ପଛେ ବୀରେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀ ରଜନୀ, ବ୍ୟାଗ୍ ଟେରେ କିଛି ଜିନିଷ ପତ୍ର ଧରି ଚଢ଼ିଲା।ସାଇରନ୍ ମାରି ମାରି ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ମେଡିକାଲ କଲେଜ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ପହଞ୍ଚିଲା।ଆଗ କାଜୁଆଲ୍ଟି ରେ, ମେଡ଼ିସିନ୍ ୱାର୍ଡ କୁ ନିଆ ହେଲା।ବୋଉ ଖନେଇ ଖନେଇ କିଛି କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା।କିଛି ବୁଝି ହଉ ନ ଥିଲା।ବାଆଁ ପଟ ହାତ ଗୋଡ଼ ପଡ଼ି ଯାଇ ଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ଚେତା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା। ତାକୁ ଆଇସିୟୁ ଦରକାର ପଡୁଥିଲା।କିନ୍ତୁ ଆଇସିୟୁ ଖାଲି ନ ଥିବାରୁ ତାକୁ ୱାର୍ଡ ରେ ରଖିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।
ଦୁଇ ଦିନ ପରେ…
ପ୍ରଫେସର ତାଙ୍କ ଦଳ ଧରି ସବୁ ଦିନ ପରି ରାଉଣ୍ଡ ରେ ଆସିଲେ।ବୀରେନ୍ଦ୍ର ୱାର୍ଡ ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲା,ବୋଉକୁ କେମିତି ଚେକ୍ ଚାକ୍ କରୁଛନ୍ତି ଆଉ ତାକୁ କଣ କହିବା ପାଇଁ କାଳେ ଡାକିବେ ବୋଲି।
କଣ କଣ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ,
ଔଷଧ ଚାଲିବ,କଣ ଟେଷ୍ଟ୍ ସବୁ ହେବ,ଜୁନିଅର ଡ଼ାକ୍ତର ମାନଙ୍କୁ କହିଦେଇ ପ୍ରଫେସର ପାଖ ବେଡ୍ କୁ ଆଗେଇଲେ।
ରଜନୀ ଗାମୁଛା ଖଣ୍ଡେ ଓଦା କରି ଆଣି ଶାଶୁଙ୍କୁ ପୋଛା ପୋଛି କରିଦେଲା।
ଦୁଇ ପିସ୍ ପାଉଁରୁଟି ଆଉ କଦଳୀ ଦୁଇଟା ଖାଇଦେଇ ପାଖରେ ଜଗି ବସିଲା।ମନ ଭିତରେ ଏଇ ଚିନ୍ତା ବି ଘାରୁଥିଲା କି ଘରେ ପିଲା ଦି’ ଟା କଣ କରୁଥିବେ , ନଣନ୍ଦଟା କେମିତି କରୁଥିବ…
ବୀରେନ୍ଦ୍ର ବେଡ୍ ପାଖ ପ୍ଲଗ୍ ପଏଣ୍ଟରେ ମୋବାଇଲ୍ ଟାକୁ ଚାର୍ଜ ବସେଇ ଦେଇ କଣ ଟିକେ ଜଳଖିଆ କରିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ବାହାରି ଗଲା।
ମନଟା ତାର ଭାରି ଭାରି ଲାଗୁଛି। ବାପା ଯେତେବେଳେ କୋଭିଡ୍ ରେ ଚାଲିଗଲେ ,ତାଙ୍କୁ ଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପାରିବାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଅଧିକାରକୁ ଭାଗ୍ୟ ତା ଠାରୁ ଛଡ଼େଇ ନେଇଥିଲା।
ବାପା ବ୍ଲକ ଅଫିସ୍ ରେ କାମ କରୁଥିଲେ।ଅତ୍ୟନ୍ତ କର୍ମଠ,ସଚ୍ଚୋଟ l ବଡ଼ ଅଫିସରଙ୍କୁ କିଛି ବି କୁହା ବୋଲା କରିପାରିଲେନି, ପୁଅଟାକୁ ଛୋଟ ମୋଟ ଚାକିରୀରେ ଲଗେଇ ଦେବା ପାଇଁ।ଆଉ …ବୀରେନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଵାରା କୋଉ ପାଠ ଶାଠ ବି ହଉଥିଲା ଯେ ସେ ଅନ୍ୟ ଆବେଦନକାରୀ ପ୍ରାର୍ଥୀ ମାନଙ୍କ ପରି ଡିଗ୍ରୀ ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍ ଦାଖଲ କରି ପାରିଥାନ୍ତା।
ବୋଉ ନାଁ ରେ ପେନସନ୍ କରେଇବା ପାଇଁ ତାକୁ ପାଞ୍ଚ ମାସ ସମୟ ଲାଗିଯାଇଥିଲା।
ଚାଷରୁ ଯାହା ଆଦାୟ ହୁଏ , ଏଇ ମହରଗିଆ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଛଅ ପ୍ରାଣୀ କୁଟୁମ୍ବଙ୍କ ତେଲ ଲୁଣର ସଂସାରକୁ ଟାଣିବା ପାଇଁ ଫି ଦିନିଆ କସରତ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଆଉ ଭାଗ୍ୟଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଗେଲ ବସରର ଭଉଣୀ ତାର। ଦଶ ବର୍ଷ ସାନ ତା ଠୁ। ବୋଉ କହେ କି ସେ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଜନ୍ମ ହେଇଥିଲା ଭଲରେ ଭଲରେ। ଜନ୍ମ ହେଲା ମାତ୍ରେ କାନ୍ଦି ବି ଥିଲା ।କିନ୍ତୁ ଧିରେ ଧିରେ ଜଣା ପଡିଲା କି ସେ ଶୁଣି ପାରୁନି, ଆଉ ଟିକେ ବଡ଼ ହେଲା ପରେ କଥା କହିବା ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଆସିଲା,ସେ କଥା କହି ପାରିଲାନି, ଆଗକୁ ବି ସେ କଥା କହି ପାରିଲାନି।ବାପା ତାକୁ ସ୍ପେଶାଲ୍ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ନାଁ ଲେଖେଇ ଦେଇଥିଲେ।ସେ ହଷ୍ଟେଲ ରେ ରହୁଥିଲା। ଥରେ ମୁହଁ ସଞ୍ଜ ବେଳକୁ ବାରଣ୍ଡାରେ ଚାଲିଲା ବେଳେ ସାଇଡ୍ ଆଡ଼େ ଦେଖି ନ ପାରି ପଡ଼ି ଗଲା।
ଆଖି ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବାପା ତାକୁ ବଡ଼ ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାକୁ ନେଇଗଲେ ।ଡାକ୍ତର କେତେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲେ..ତାର ଅଜା ଆଈ,ଜେଜେ ବାପା ଜେଜେ ମାଆ, କାହାର ଏମିତି ଅସୁବିଧା ଥିଲା କି, ଘରେ ଆଉ କାହାର ଏମିତି ଆଖି ଅସୁବିଧା ଅଛି କି, ଆମ ଘରେ ବାପା ବୋଉ ଆଗରୁ ରକ୍ତ ସମ୍ପର୍କୀୟ କି… ଏମିତି କେତେ ପ୍ରଶ୍ନ। ସବୁ ପରୀକ୍ଷା ପତ୍ର କଲା ପରେ ଡାକ୍ତର କହିଲେ କି ଭାଗ୍ୟଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆଖିରେ Retinitis Pigmentosa ରୋଗ ଅଛି, ଏହା ଜନ୍ମଗତ ଏବଂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ସଫଳ ଚିକିତ୍ସା ତା ପାଇଁ ବାହାରି ନାହିଁ।ସେଥିରେ ଅନ୍ଧାରକଣା ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରଥମେ ରୋଗୀ ଅନୁଭବ କରେ।ତାପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାର ପାର୍ଶ୍ଵ ଦୃଷ୍ଟି ଚାଲିଯାଏ। ସେଥିପାଇଁ ସେଦିନ ଭାଗ୍ୟଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅନ୍ଧାରରେ ଦେଖି ନ ପାରି ପଡ଼ିଗଲା । ଏହି ରୋଗରେ କ୍ରମଶଃ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଯିବାର ଆଶଙ୍କା ଥାଏ। ଏବଂ ତା ପୂର୍ବରୁ ଗୋଟିଏ ନଳୀ ଦେଇ ସାମନାକୁ ଦେଖିଲେ ଯେତିକି ଦୃଷ୍ଟି ଉପଲବ୍ଧି କରିହେବ, ରୋଗୀକୁ ଖାଲି ସେତିକି ଦେଖା ଯାଏ, ଯାହାକୁ କି ଡାକ୍ତରୀ ଭାଷାରେ ଟ୍ୟୁବୁଲାର ଭିଜନ୍ କୁହାଯାଏ।
ଡାକ୍ତର ସେଦିନ ଯାହା ବତେଇ ବୁଝେଇ ଥିଲେ, ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭାଗ୍ୟଲକ୍ଷ୍ମୀର ଦିନ କଟୁଛି। ଟ୍ୟୁବୁଲାର୍ ଭିଜନ୍ ରେ ସେ ଖାଲି ସାମ୍ନାକୁ ଦେଖିଲେ କିଛିଟା ଦେଖି ପାରୁଛି,ତାହା ପୁଣି ଝାପସା ଝାପସା । ବାକ୍, ଶ୍ରବଣ ,ଦୃଷ୍ଟି ବାଧିତ ଭତ୍ତା ବାବଦରେ ତାର ଆକାଉଣ୍ଟରେ ମାସକୁ ମାସ ସରକାରଙ୍କ ତରଫରୁ କିଛି ଟଙ୍କା ଜମା ହୁଏ।
ଡାକ୍ତରଖାନାର ବିରାଟ ପରିସର ଭିତରେ ବୀରେନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହୋଇ ଚାଲୁଛି।ମଝିରେ ଗୋଟେ ରାସ୍ତା ପଡ଼ିଛି ଯେଉଁ ବାଟେ କି ସାଧାରଣ ଲୋକ ଆତଯାତ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ବୀରେନ୍ଦ୍ରର ନଜର ପଡ଼ିଲା ବାଆଁ କଡ଼େ ଦେବଦାରୁ ଗଛ ତଳ ଛାଇରେ ଗୋଟେ ଲୋକ ବସିଛି, ପାଖରେ ଗୋଟେ ପଞ୍ଜୁରୀ, ଭିତରେ ଗୋଟେ ଶୁଆ। ଦୁଇ ଜଣ ଲୋକ ଆଉ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଆଗପଛ ହେଇ ଠିଆ ହେଇଛନ୍ତି। ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ବସୁଛନ୍ତି। ଲୋକଟି ସେମାନଙ୍କ ହାତ ଦେଖୁଛି ଓ ପ୍ରତିଥର ଶୁଆଟି ପଞ୍ଜୁରୀ ଭିତରୁ ବାହାରି ଛୋଟ କାର୍ଡ ଗୋଟେ ଥଣ୍ଟରେ ଉଠେଇକି ସେ ଲୋକକୁ ଦଉଛି। ଲୋକଟି କାର୍ଡ ଦେଖି କଣ କଣ କହୁଛି। ତାପରେ ସେ ଲୋକମାନେ କିଛି ଟଙ୍କା ତାକୁ ଦଉଛନ୍ତି । ବୀରେନ୍ଦ୍ର ବୁଝି ଗଲା। ସେ ବି ଯାଇ ସେଠି ଲାଇନ ଲଗେଇଲା। ତାର ପାଳି ଆସିଲା। ଟୁକୁରୁ ଟୁକୁରୁ କରି ପିଜୁଳି ଖଣ୍ଡକୁ ଖାଉଥିବା ଶୁଆ ପିଜୁଳିକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ପଞ୍ଜୁରୀ ଭିତରୁ ଆଉଥରେ ଅଧା ବାହାରି ଆସି କାର୍ଡ ଖଣ୍ଡେ ଉଠେଇ ଥୋଇଲା, ପୁଣି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା।
ଲୋକଟି ବୀରେନ୍ଦ୍ରର ଡାହାଣ ହାତ ପାପୁଲିକୁ ଧରି ଦେଖୁଥାଏ, ଆଉ କାର୍ଡକୁ ଦେଖୁଥାଏ।
କହିଲା” ଆଚ୍ଛା,ଏଇ ଅଳ୍ପ ଦିନ ହେଲା ତୁମ ରୋଗୀ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଛନ୍ତି ଆଉ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଭଲ ନାହିଁ”
ବୀରେନ୍ଦ୍ର କହିଲା ” ହଁ , ଆଜ୍ଞା.. ବୋଉକୁ ଗଲା ପହର ଦିନ ଠୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିଛୁ। ତାର ଚେତା ନାହିଁ। ମୋ ବୋଉ ଭଲ ହେଇ ଯିବ ତ?”
ଲୋକଟା ଚଷମା ହଳକ ଖୋଲି ପକେଟ୍ ରେ ରଖି କହିଲା” କିଛି ବ୍ୟସ୍ତ ନାହିଁ, ଟିକେ ସମୟ ଲାଗିବ, ସପ୍ତାହେ ଖଣ୍ଡେ, ତୁମ ବୋଉ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯିବେ।”
ବୀରେନ୍ଦ୍ର କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଆଶ୍ବସ୍ତି ଅନୁଭବ କରି ପଚାଶ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ଖଣ୍ଡିଏ ଲୋକକୁ ଧରେଇ ଦେଇ ଇଡିଲି ଠେଲା ଆଡ଼କୁ ମୁହେଁଇଲା। ଇଡିଲି ପ୍ଲେଟ୍ ଟେ ଖାଇସାରି ଭାବିଲା ‘ ଆରେ… ବୋଉର କିଛି ଟେଷ୍ଟ ରିପୋର୍ଟ୍ ନେବାର ଅଛି,ସେଣ୍ଟ୍ରାଲ ଲ୍ୟାବ୍ ରୁ,ଏଗାରଟା ବେଳେ ଦେବେ ବୋଲି କହିଥିଲେ,ଏବେ ଗଲା ବେଳେ ନେଇଗଲେ ହେବ। ‘ ସେଠି ଯାଇକି ରିପୋର୍ଟ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ବି ଲାଇନରେ ଠିଆ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ରିପୋର୍ଟ ସବୁ ଧରି ରଜନୀ ପାଇଁ ଦଶ ଟଙ୍କିଆ ଫ୍ରୁଟି ପ୍ୟାକେଟ୍ ଟେ କିଣିକି ବେଡ୍ ପାଖକୁ ଆସି ଇଏ କଣ ଦେଖୁଛି!!!
ଦୁଇ ଜଣ ଡାକ୍ତର କାଗଜ ପତ୍ରରେ କଣ କଣ ଲେଖୁଛନ୍ତି, ଆଉ ରଜନୀ ମ୍ରିୟମାଣ ହେଇ କାନ୍ଦୁଛି। ବୀରେନ୍ଦ୍ରକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ କିଛି ଆଉ ବାକି ନ ଥିଲା।
ଆ……ରେ…….!! ମୋବାଇଲକୁ ଚାର୍ଜରେ ବସେଇ ଦେଇ ସେ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା ଜଳଖିଆ ଖାଇ। ରଜନୀ ତାକୁ କଲ୍ କରିଥିବ, ଫୋନ୍ ଟା ତା ସାମ୍ନାରେ ବାଜୁଥିବ।ଅନ୍ୟନ୍ୟୋପାୟ ହୋଇ କଣ କରିଥିବ!!!! ହେ ଭଗବାନ…କେତେବେଳ ହେଇଗଲା ଏ ସବୁ! ସେ ଅସହାୟ ହୋଇ ରଜନୀର ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା ନିଜର ନିର୍ବୋଧତାକୁ ଧିକ୍କାରି ଧିକ୍କାରି!
ଗାଁ ,ସାହି ଭାଇ ମାନଙ୍କୁ ବୋଉ ଚାଲି ଯିବାର ଖବର ଜଣାଇଦେଲା ବୀରେନ୍ଦ୍ର।
ମହାପ୍ରୟାଣ ଗାଡ଼ି ଗାଁ ମୁହଁ ରେ ଯାଇ ଅଟକି ରହିଲା।ଭିତରକୁ ନେଇଥିଲେ ପୁଣି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରକୁ ଗୋଲେଇ କରି ଗାଡ଼ି ଫେରିଥାନ୍ତା।ତେଣୁ ଗାଡ଼ି କୁ ଗାଁ ଭିତରକୁ ନ ନେଇ ସମସ୍ତେ ଗାଁ ମୁହଁକୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ ବୀରେନ୍ଦ୍ରକୁ ହାତ ବଢ଼େଇ।
ଶେଷ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ବୋଉକୁ ଘର ଅଗଣାରେ ରଖା ହେଇଥିଲା।
ଭାଗ୍ୟଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୂରା ଦେଖି ପାରୁ ନ ଥିଲା ବୋଉକୁ। ତା ଚାରି କଡ଼େ ଘୂରି ଘୂରି ମୁଣ୍ଡକୁ ବୋଉର ଦେହ ଆଡ଼କୁ ଝୁକେଇ ଝୁକେଇ ତାର ସର୍ବାଙ୍ଗ ଶରୀରକୁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ତା’ ଝାପସା ଝାପସା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା।
ଦାହ କର୍ମ ସାରି ବୀରେନ୍ଦ୍ର ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ସାନ ଭଉଣୀକୁ ଧରି ଖୁବ୍ ଜୋର୍ ରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା।ତାକୁ ପିଲାଦିନର ଦୃଶ୍ୟସବୁ ଗୋଟି ଗୋଟି ଦିଶିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ଘରେ କୁନି ଝିଅ ପ୍ରବେଶର କୁଆଁ କୁଆଁ କାନ୍ଦରେ ସମସ୍ତେ କେତେ ଖୁସି ହେଇଥିଲେ। ଜେଜେ ତାକୁ ନାଁ ଦେଇଥିଲେ ଭାଗ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ । ତାପରେ କେମିତି ..ସେ କିଛି ବି ଡାକ କି ଖେଳନା ବାଜା ଶବ୍ଦ ହେଲେ ସେଆଡକୁ ଦେଖୁ ନ ଥିଲା, କେମିତି ତାକୁ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରି କି ବି ମାଁ….ବା….ପା….. ବୋ.…ଉ…. ଭା….ଇ….କୁହେଇ ହେଇ ନ ଥିଲା। ବାପା କେମିତି ତାକୁ ସ୍ପେଶାଲ ସ୍କୁଲ ହଷ୍ଟେଲ୍ କୁ ନେଇଗଲା ବେଳେ ” ତାକୁ କୁଆଡ଼େ ନିଅନି, ତାକୁ କୁଆଡ଼େ ନିଅନି, କାହିଁକି ନଉଛ , ସେ ଆମ ଘରେ
ରହିବ,ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ସ୍କୁଲ ଯିବ ” କହି ବୀରେନ୍ଦ୍ର କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଭୂଇଁରେ ଲୋଟିଥିଲା।
ଛୁଟିରେ ଘରକୁ ଆସିଲେ କେମିତି ତା ସହିତ ଖେଳୁଥିଲା,ତାକୁ ଗେଲ କରୁଥିଲା। ତାକୁ ଆଉ ଥରେ ହଷ୍ଟେଲ ନ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଜିଦି କରୁଥିଲା।
କିନ୍ତୁ……ଏବେ.. ଅସମ୍ଭବ ଭାବେ ବୀରେନ୍ଦ୍ର ହଠାତ୍ ଏତେ ସ୍ୱାର୍ଥପର କାହିଁକି ହେଇଗଲା!! ଏମିତି ଏକ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଚିନ୍ତାଧାରା ତା ମନକୁ କାହିଁକି ଆସିଲା?
କାହିଁକି ତାକୁ ଲାଗିଲା କି ” ବାପାଙ୍କ ପରେ ବୋଉ ନାଁ ରେ ଫ୍ୟାମିଲି ପେନସନ୍ ହେବାକୁ ପାଞ୍ଚ ମାସ ଲାଗିଥିଲା, ଘରେ ଚଳିବାକୁ କେତେ ଅସୁବିଧା ହେଇଥିଲା । ନା…ଆଉ ଏଥର ନୁହେଁ…ଏଥର ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ହେବ ସେତେ ଶୀଘ୍ର ଫ୍ୟାମିଲି ପେନସନ୍ ଭାଗ୍ୟଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାଁ ରେ ବଦଳେଇବା ପାଇଁ ଲାଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ ….”
ହେ ପ୍ରଭୁ…କେଉଁ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ ସେ ଏଇ ଘରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି….
ବୀରେନ୍ଦ୍ର ଦୀର୍ଘଶ୍ଵାସ ନେଇ ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ପ୍ରଫେସର୍ (ଡ଼ା) ସଚଳା ଭୋଇ
ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ, ଚକ୍ଷୁ ବିଭାଗ